صدای کلاغ­ها

رقص قاصدک­ها در هوا

و صدای جیغ بچه­ها

...

پاییز نزدیک است

همیشه پاییز را دوست داشتم

اما امسال پاییز برای من هم

همان پاییز سرد ِ دلتنگ ِ تاریک می­شود...

امسال پاییز

باید به دیاری بروم که در او نیست کسی یار کسی

بدون مادرم که پاک­تر از باران است

بدون پدرم که مثل کوه محکم است

بدون برادرم و بی­بی ام..

تنها باید بروم...

و دیگر شب­ها از لالایی­های مادرم خبری نیست

می­دانم، آنجا همه چیز خواهد بود الا عشق...

یادش به خیر...

دیگر بی­بی ام کنارم نیست که هر وقت از تمام دنیا خسته می­شدم

با حرف­هایش آرامم کند...

این چیزی است که همیشه انتظارش را داشتم و حالا...

تنها چیزی که برایم می­ماند سنتورم است و قلم موهای نقاشی­ام.. شاید هم دو تا مرغ عشق بگیرم..

 تا بشویم سه نفر!

دیگر باید با لم دادن­های زیر سایه درخت مو و خندیدن­های از ته دل خداحافظی کنم

احتمالاً بی خیالی رؤیای از دست رفته­ای خواهد شد

و من به مرور زمان یک آدم سخت و سیاه خوام شد...

اما به مادر و پدر و برادر و بی­بی ام قول داده­ام

من بر می­گردم... سال دیگر یا شاید سال­های دیگر..

بر می­گردم و خورشید را به دستان مهربان مادرم هدیه می­کنم و گل­های یاس و نرگس را به دامانش

 می­ریزم... بوسه بر دستان پدرم می­زنم و تا خانه­ی بی­بی ام یکسره می­دوم...

وقتی همه دوباره پیش هم جمع شدیم باران می­شوم و می­بارم... آن وقت بوی کاهگل و خاک تازه

 کوچه­ باغ­های کودکی­ام تازه شده و زندگی را بار دیگر با تمام وجود احساس خواهم کرد...

فرصت خداحافظی کردن از همه هست... اما تو نیستی... تو رفتی... یاد حرف­هایت می­افتم:

بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی، رفتی...

یادت هست؟

به امید دیدار، محبوبم... دیداری که نه از روی اجبار از جانب تو باشد و نه اکراهی در آن...

و نه بهانه­ای...

 به امید دیدار سرزمین­ام...